พระโพธิสัตว์กับภรรยาที่เห็นแก่ตัว

พระโพธิสัตว์กับภรรยาที่เห็นแก่ตัว

กาลครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว ในเมืองสาวัตถีอันรุ่งเรือง มีนายพาณิชผู้มั่งคั่งนามว่า 'ธนชัย' เป็นที่รู้จักในคุณธรรมอันสูงส่งและการบำเพ็ญทานอย่างสม่ำเสมอ เขาเป็นคนใจบุญสุนทาน มีจิตเมตตาต่อผู้ตกยาก และเป็นที่รักของคนทั้งเมือง

นายธนชัยได้แต่งงานกับหญิงสาวนามว่า 'มณี' ผู้ซึ่งมีรูปโฉมงดงาม แต่ทว่าจิตใจกลับเต็มไปด้วยความเห็นแก่ตัว และปรารถนาแต่จะแสวงหาทรัพย์สมบัติเพียงอย่างเดียว นางไม่เคยเห็นคุณค่าของการทำบุญ หรือการช่วยเหลือผู้อื่นเลย

วันหนึ่ง นายธนชัยได้มีโอกาสไปฟังธรรมจากพระพุทธเจ้า และได้ตั้งปณิธานว่าจะบำเพ็ญทานให้ยิ่งใหญ่กว่าเดิม ด้วยการสร้างโรงทานขนาดใหญ่ขึ้น เพื่อแจกจ่ายอาหารแก่ผู้ยากไร้และผู้เดินทาง เขาจึงปรึกษาภรรยาถึงเรื่องนี้

“ที่รัก” นายธนชัยกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้ามีความคิดจะสร้างโรงทานใหญ่ เพื่อช่วยเหลือผู้คนผู้ตกยาก เจ้าคิดเห็นเป็นประการใด?”

มณี ภรรยาของเขากลับมีสีหน้าบึ้งตึง “ท่านจะบ้าไปแล้วหรือไร! ทรัพย์สินที่เราหามาได้ จะเอาไปแจกจ่ายให้คนอื่นทั้งหมดอย่างนั้นหรือ? เราจะอยู่ได้อย่างไร?”

“เรามีทรัพย์สินเหลือเฟือแล้วนะ” นายธนชัยกล่าว “การให้ทานย่อมนำมาซึ่งบุญกุศล และความสุขที่แท้จริง”

“ความสุขที่แท้จริงของข้าคือการมีเงินทองมากมายต่างหาก!” มณีโต้เถียง “ท่านอย่าริอาจนำเงินของข้าไปให้คนอื่นเด็ดขาด!”

นายธนชัยพยายามอธิบายถึงคุณค่าของการให้ทาน แต่ภรรยากลับไม่ยอมรับฟัง ซ้ำยังหาอุบายเพื่อขัดขวาง

ในที่สุด นายธนชัยก็ตัดสินใจที่จะสร้างโรงทานด้วยตนเอง โดยใช้ทรัพย์สินส่วนตัวที่หามาได้โดยสุจริต เมื่อโรงทานสร้างเสร็จ นายธนชัยก็เริ่มแจกจ่ายอาหารอย่างไม่ขาดสาย ผู้คนต่างพากันสรรเสริญในความใจบุญของเขา

แต่ทว่า มณีกลับไม่เคยหยุดนิ่ง เธอแอบไปพบกับเหล่าคนรับใช้ และออกอุบายยุยงให้พวกเขาแอบขโมยทรัพย์สินของนายธนชัยไปใช้จ่ายส่วนตัว และแอบนำอาหารจากโรงทานไปขายต่อ

“พวกเจ้าทำงานให้ข้า” มณีกล่าว “หากพวกเจ้าช่วยข้าให้ได้ทรัพย์สินกลับคืนมา ข้าจะให้รางวัลพวกเจ้าเป็นอย่างงาม”

เหล่าคนรับใช้ที่ถูกยุยงก็หลงเชื่อ และเริ่มลงมือขโมยทรัพย์สินของนายธนชัยไปทีละเล็กละน้อย

เมื่อนายธนชัยทราบเรื่อง เขาก็รู้สึกเสียใจเป็นอย่างยิ่ง แต่ก็ไม่เคยกล่าวโทษภรรยา เขาเพียงแต่พยายามสอนให้เธอได้เข้าใจถึงผลของการกระทำ

“มณีเอ๋ย” นายธนชัยกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย “การเบียดเบียนผู้อื่น ย่อมนำมาซึ่งความทุกข์ หากเจ้ายังคงทำเช่นนี้ต่อไป เจ้าจะไม่ได้พบเจอความสุขที่แท้จริงเลย”

“ข้าไม่สน!” มณีตอบอย่างไม่แยแส “ตราบใดที่ข้ายังมีเงินทองใช้ไม่ขาดมือ ข้าก็มีความสุขแล้ว!”

วันเวลาผ่านไป ทรัพย์สินของนายธนชัยก็ค่อยๆ ร่อยหรอลงไปเรื่อยๆ เนื่องจากถูกภรรยาและคนรับใช้ขโมยไปใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือย

ในที่สุด นายธนชัยก็ถึงแก่กรรม เมื่อมณีต้องเผชิญกับความยากจน นางก็เริ่มตระหนักถึงความผิดพลาดของตนเอง นางพยายามจะขอความช่วยเหลือจากญาติพี่น้อง แต่ก็ไม่มีใครยอมช่วยเหลือ

ในวันเผาศพของนายธนชัย มณีได้เห็นผู้คนมากมายมาร่วมงาน และต่างก็กล่าวสรรเสริญในความดีงามของสามี นางจึงเริ่มสำนึกผิด และเข้าใจถึงคำสอนของสามี

เมื่อนางเสียชีวิตลง ก็ไปเกิดในนรกขุมลึก ด้วยผลกรรมที่นางได้กระทำไว้

ในที่สุด ด้วยผลบุญที่พระโพธิสัตว์ (นายธนชัย) ได้สั่งสมไว้ในชาติก่อนๆ ทำให้นางมีโอกาสได้กลับมาเกิดเป็นมนุษย์อีกครั้ง และได้มีโอกาสกลับมาแก้ไขความผิดในอดีต